Rękodzieło przy kawie

 Dzień dobry:)

Co dzieje się z tym Bloggerem?

Niedawno nie mogłam dodać komentarzy,

 a teraz nie widzę nowych postów z innych blogów.

Lista czytelnicza zatrzymała się u mnie na "5 dni temu".

Zazwyczaj od niej zaczynam przeglądanie moich ulubionych blogów.

Przechodzę obecnie kryzys blogowy,

a szwankowanie Bloggera tylko go pogłębia.

Lubię do Was zaglądać, czytać,

ale ostatnio nie lubię pisać swoich postów.

Tak sobie myślę, że plotę tu "trzy po trzy"

i dla siebie przecież mogę zatrzymać swoje zachwycajki,

relacje psiurowych wyczynów

i inne wydarzenia z życia...

wystarczy jakoś to uporzadkować na komputerze,

założyć folder-pamiętnik i już.

Znowu pojawia się w głowie myśl o likwidacji bloga

lub zawieszeniu jego istnienia,

ale zaraz przychodzi refleksja...

 nie chcę tracić kontaktu z wieloma osobami z blogosfery,

które po prostu stały mi się bliskie,

chociaż nie spotkałam żadnej osoby w realu.

Być może ten nastrój wyzwoliła u mnie sytuacja, 

w której się znalazłam.

Zamiast używać w pełni i cieszyć się wolnymi emeryckimi chwilami

byłam uziemiona w domu przez kontuzję,

którą spowodował mój psiur .

Podczas spaceru po łące zapolował na... kota.

Tyle saren wokół, a on wybrał właśnie kota sąsiadów.

Ręka w gipsie pozbawiła mnie:

- malowanie markerami, bo nie mogłam otworzyć zatyczek,

- malowania farbami (powód podobny),

- robienia przetworów 

(zepsuły mi się antonówki, których nie potrafiłam obrać,

pomidory przejrzały na krzakach,

cukinia zrobiła się twarda i za nic nie mogłam sobie z nią poradzić)

Ciekawa sytuacja zaistniała, bo gdy nie mogłam pracować,

pragnęłam tego bardzo.

Gips wczoraj już został zdjęty,

a ja dalej ręką nic nie mogę zrobić,

bo "zastajała" mi się tak, że nadgarstek w ogóle się nie zgina.

Ha, ha ponarzekałam sobie i trochę mi lżej.

Nie komentujcie proszę tego, co napisałam,

bo miało to być "ku poprawie nastroju",

a jeśli już chcecie kochani się odezwać 

to poproszę tylko o uśmiech pod postem.

Kończę już.

Zostawiam post "goły", bez zdjęć.

Niech już będzie taki byle jaki.

Iza